jueves, 22 de septiembre de 2011
outooff.
Haz algo que no te haga sentir mal,al fin y al cabo siempre terminas haciendo lo que es ético.Olvídate,para empezar,que existe el razocinio,haz lo que tu mente sea capaz de imaginar al momento,lo primero que seas capaz de inventar.Luego lleva a cabo tu sueño inmediato y mira los resultados.El camino elejido quizás haya sido un poco arriesgado,¿no lo crees?,yo no pienso eso para nada...¡Pero qué digo! yo nunca pienso en nada,solo actúo.
Help,decían,quizás es lo que necesite.
sustancialismo puro.
Pero que coño te pasa,que en tu cabeza siempre llueve,y por encima mierda,abre los ojos,deja que entre un poco de Sol.
piensa y no con lo de ahí abajo,lerdo.
extasis.
Soy adolescente,soy pesada,siempre estoy de mal humor,no puedo evitar tener en la cabeza a mis padres siempre enfadados,soy rebelde sin causa,vivo en una anarquía propia,necesito de una persona que me quiera, que me diga que soy guapa cuando me acabo de levantar,que me bese cuando soy mala,que me acaricie la espalda con sus labios,que quererle me salga improvisado,que me haga sentir que la felicidad no termina nunca,ni a la vuelta de mi esquina, tan siquiera.
que duro es ser bipolar.
que duro es ser bipolar.
en ti.
Pensa que a opción máis axeitada para ti,está moi lonxe de algo ético para alguén coma min,Non todo é negro,as veces é verde,coma a esperanza,nin todo é branco,no meu caso hai millós de veces que non hai tan sequera color,nin son,coma as películas mudas de ai anos.Poder pensar que a miña loucura vai máis alá,e,sí,quizáis si o faga pero gústame saber que a mellor saída é facerse o tolo,nunca mellor dito.
m`
m`
sábado, 17 de septiembre de 2011
something really ironic.
Nostalgico e irónico a la misma vez,quizás un poco estúpido,también.Le pofriamos llamar algo así como "kjbvwiajbiugbvikjbevkjsebrkjvbvkjskejrvberjkgbe",no sé,muy mio,¿no?.
miércoles, 14 de septiembre de 2011
aquel 11-s.
Y de repente el mundo cayó,nunca mejor dicho,como la torre norte, y luego la sur.Y fué ahí cuando el mundo cambio,huvo un claro antes y un aún más claro después.Y cada lágrima derramada,por algo que no es más y si es menos que un fanatismo loco,que enloqueció a aquellos suicidas ilusos que secuestraron a aquel también,vuelo 93 de United Airlines.Aquello trajo muertes,trajo niños sin madres,niños sin padres,madres sin hijos...pero trajo algo más que nunca seremos capaces de dejar atrás,un odio,un recor indescriptibles.Escribir esto,quizás no sirva de mucho,pero si sirve para acordarnos de todas aquellas personas que quedaron atrapadas entre fanatismo loco y que cada ladrillo destruyó poco a poco sus vidas,y lo más importante el sueño de cada una de las personas que un 11 de septiebre de hace 10 años y unos días murió de la forma más cruel del terrorismo jamás vista,a todos los ojos occidentales.
Descansen en paz,lágrimas y odios.
Descansen en paz,lágrimas y odios.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


