Mientras las calles inundan tu cara de pocos amigos,yo me olvido en los meses de verano,no pienso más es si se arreglará o no,no quiero que mi mejor amigo se termine para siempre,no sabría vivir sin ti,lo sabes,después de todos estos años sonriendo juntos,nuestro orgullo nos puede,ese temido asqueroso y mierdoso orgullo,no puedo vivir así,sintiendo que me vey llendo poco a poco y tu haces no querer hacer nada,yo lloro toda la noche y solo pienso en volver a olerte,mejor amigo,vuelve.
sábado, 28 de mayo de 2011
jueves, 26 de mayo de 2011
¡toléalle!
A media noite sin ti,ou con tigo,corro polas rúas que coñezo,choro por aceras momentaneas ó olvido,e busco un lugar donde as lágrimas sexan prohidas para os tolos, e os sorrisos para a xente con pouco de olvidadiza,¿vés?,caín de novo donde os choros chegan ao corazón e ti sigues parada sen máis,só a choiva resgardando o que realmente non nos dicimos e saloucos ó amencer da media noite,¡naiciña miña!, non nos serve de nada apurar o nunca dito a estas horas do mundo no que a xente que non separa a man do peito e que tropezá cos erros dos demais, xa leva horas cantando na súa cama...solo respira e corramos rúas incertas de valor e raiñas no chán.
cosas de locos,¿sabes?
Me gustaría sentir de nuevo la euforia del primer día,algo extraño, real y a la vez un poco irreal,empezar a amar la vida en cada segundo gastado,volver a creer que el cielo existe pero no está arriba,subir escaleras y creer que en la última estará nuestro reencuentro final,no vover a sonreir en las tardes lluviosas y dejar las lágrimas en otro lado,cojer ese tren que tantas veces he perdido por esperar tu mano en mi corazón y volver otra vez a ser nadie,nadie para nadie todo para nada.
jueves, 5 de mayo de 2011
martes, 3 de mayo de 2011
lulú,te quiero.
hoy es el cumple de mi mejor amiga,soy la más feliz de las amigas porque ella cumple desde los 3 años a mi lado.
miércoles, 27 de abril de 2011
m.
Se suele decir que, sea cual sea la verdad, la gente ve lo que quiere ver. Hay personas que pueden dar un paso atrás y descubrir que les faltaba ver las cosas con más perspectiva. Otras personas se dan cuenta de que la vida les está pasando factura. Otras pueden ver lo que estaba ahí desde el principio... Y luego están esas personas, aquellas que huyen lo más lejos posible para no tener que verse a sí mismos.
anónimo mosquera.
Encatariame que es todas as vidas que tivera,sete concretamente, houvera unha persoa coma ela, sen medo a arriscarse,sen medo a loitar por o que lle pertence por o que quere, forte coma ela mesma,que souvo salir airosa de todas as pedras que a fodida vida lle puxo as veiras dos pés, unha amiga con todas as letras diría neste caso pero ela sempre vai más alá ao máis complexo..ela é a mellor Sasha que a vida me puido dar.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

