domingo, 10 de abril de 2011
mientras tanto yo.
Mientras yo escucho a mi Sabina alguien en el mundo está jugando a ser otra persona, otros corren sin más por que llegan tarde, algunos se relajan mientras el mar juega con su sonido maravilloso, poca gente está siendo traicionada, trece hombres le piden matrimonio a sus novias, otros tantos o quizás menos están rompiendo con su pareja para irse a Lisboa con su amante, algunos hombres son en este instante hechados a la calle por el gilipollas de su jefe, algunas mujeres están siendo violadas y muchos niños están muriendo de hambre.Por otra parte millones de adolescentes buscan ser mallores fumando en el baño de su institudo y para desgracia de ellos son pillados por su director y de vacaciones a casa unos díitas, millones de mujeres ricas están en este segundo quitandole a sus 987359872 ceros bancarios unos 4793846$ apróx... mientas todas esas cosas ocurren aí fuera yo prefiero seguir en mi mundo, con mi Sabina y con su vinagre y sus rosas, refugiando algo en mí pero también dando algo-mucho a los míos, intentando no ser ese prototipo y siendo feliz pensando en su sonrisa, en esa sonrisa que me vuelve loca de atar.
sábado, 9 de abril de 2011
Hoy me siento reivindicativa.
¿No os dais cuenta?¿De verdad que no os dais cuenta?No os dais cuenta de que vivimos en un mundo dirigido por la gente que tiene 15 ceros en su cuenta bancaria,en un mundo donde nos destrozamos nuestro propio hogar secando minas y enviando Co2 a la atmosfera,sin darnos cuenta(o sin qerer darnos cuenta) de que es la única atmosfera que tenemos,vivimos en un mundo donde se deduce como es una persona por su tono de piel o por su forma de ver las cosas,vivimos en un lugar donde un pueblo olvidado por el mundo llamado Sahara lleva 35 años en una condicones inimaginables...¿y sabeis? este horrible mundo es nuestra única responsabilidad,o¿que os creeis?¿que la culpa de qe maltratemos así nuestro habitat es de los marcianos?
viernes, 8 de abril de 2011
escúpele en la cara...
Olvídate las llaves de casa una vez más,riete de todo lo malo que te pasa, escúpele en la cara a la zorra de tu vecina, muéstrale el corte de manga a la vida,que ha sido tan perra contigo, no llegues para dormir a casa e intenta sobrevivir a la bronca de tus padres, ríete de ti misma a todas horas sin parar un segundo, come toda esa bollería industrial ,¡QUE LE DEN POR CULO A A LA DIETA!, vive tu día,sigue al pié de la letra ese "carpe diem" que tanta veces te he gritado al oído, pasate horas bailando sin parar, deja todo para el último día,suspende y dale con eses suspensos a tus padres en toda la cara, ríete de aquel que algunha vez te rompió el corazón, véngate de todos ellos, escucha música de reggeton a las siete de la mañana un domingo y róbale la alfombrilla al portero de tu edificio.
jueves, 7 de abril de 2011
Este loco se va con otra loca...(8)
Non vou contarche unha vez máis cantas veces recurrin aos versos do Mestre Sabina para que as miñas lágrimas fosen menos lágrimas e doesen menos no corazón...chorei unha vez máis mentres el dicía que lle sobraban os moivos,cando a miña última bágoa caeu na miña meixela recordei por última vez cantas veces me dixen a min mesma que chorar por tí era a estupidez mási grande que se me pode pasar pola cabeza.Voltei outra vez e recordar(te), xa non ía volver facelo...quería non volver facelo.Crín xa por fin que podía chegar a ser misión imposible.
miércoles, 6 de abril de 2011
Yusef..
Lembreime de aquela vez en que espertara con ganas de vivir a vida, xusto nese momento foi cando eu ao seu carón empecei a vivila tamén.Lembro día tras día,supoño que hora tras hora o seu olor, o seu tacto, o color enmeigado deses ollos que viron a maior das miserias, os seus abrazos de despedida cada primeiro de setembro..lembro os nosos paseos en bici nas noites calorosas de agosto, as nosas tardes nas que el aprendía a nadar.Recordo como se ocorrese tan só fai uns instantes a primeira vez que viu a praia,eses ollos abertos coma pratos recorrer o meu recordo, él tiña medo,pero agarrou a miña man e xunto a min coñeceu algo que nun principio daba medo,claro auga que se move...
botote de menos,irmán.
botote de menos,irmán.
lunes, 4 de abril de 2011
de nuevo..tú.
De repente una nueva calada de aquel cigarrillo más que consumido
en tu boca,y ese pintalabios rojo corrido por toda la boca.Me
volviste a interrogar con aquella mirada, me digiste todo con nada,
nada con todo, y volviste a consumirte en aquel cigarro. No pregunté
nada más ni con la mirada ni con mi voz desgarrada y afónica después de
aquella noche, tu me besaste muy despacio y empezamos de nuevo a ser
personas distintas.
en tu boca,y ese pintalabios rojo corrido por toda la boca.Me
volviste a interrogar con aquella mirada, me digiste todo con nada,
nada con todo, y volviste a consumirte en aquel cigarro. No pregunté
nada más ni con la mirada ni con mi voz desgarrada y afónica después de
aquella noche, tu me besaste muy despacio y empezamos de nuevo a ser
personas distintas.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)




